ชายคนหนึ่งเพิ่งย้ายบ้านเข้าไปอยู่ในชนบท

ในวันหนึ่งเขาไปหาซื้ออาหารให้ไก่ที่เลี้ยงเอาไว้กินไข่

เขาเจอร้านขายของชำเพียงร้านเดียวที่อยู่ห่างไปประมาณ 5 กิโลเมตร

เมื่อเข้าไปในร้านขอซื้ออาหารไก่ เจ้าของร้านรีบหยิบมาให้ แต่บอกว่า

" ก่อนจ่ายเงิน คุณต้องแสดงให้เราเห็นว่าคุณเลี้ยงไก่จริงๆ

เรากลัวว่าคนซื้อจะเอาไปกินเอง หรือ เอาไปใช้อย่างอื่น

คนเลี้ยงไก่จริงๆ ถึงจะซื้ออาหารไก่ได้"

ชายคนนั้นคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ไร้สาระที่สุด

ที่เขาเคยพบมาจึงเกิดการโต้เถียงกัน ในที่สุดเขาก็ยอมแพ้

ขับรถกลับบ้านอุ้มไก่ตัวหนึ่งไปให้เจ้าของร้านดูเขาจึงซื้ออาหารไก่ได้

สัปดาห์ หนึ่งผ่านไป ชายคนนั้นไปซื้ออาหารหมาที่ร้านเดิม

ด้วยความสะเพร่าเขาลืมอุ้มเจ้าหมามาด้วย

เจ้าของร้านยืนกรานที่จะต้องเห็นตัวหมาก่อนจึงจะยอมขายให้

เขาต้องเสียเวลาย้อนกลับมาอุ้มหมา

กลับไปจึงสามารถซื้ออาหารหมาได้

สองสามวันต่อมา

ชายคนนี้ได้ไปที่ร้านเดิมอีกครั้ง

คราวนี้เขาถือกล่องรองเท้าที่ปิดฝาไว้อย่างมิดชิด

แต่เจาะรูเล็กๆ ไว้รูหนึ่ง เมื่อเดินเข้าไปในร้าน

เขาวางกล่องลงบนเคาน์เตอร์

"ลองเอานิ้วแหย่ลงไปในรู แล้วจิ้มเอามาดมดูซิ"

ชายคนนั้นบอกเจ้าของร้าน

หลังจากเจ้าของร้านแหย่นิ้วลงไปและควักออกมาดมดูก็ร้องลั่น

"เฮ้ย! นี่มันอึนี่..."

"เออ ขอซื้อกระดาษชำระม้วนนึงซิ"