บุญฉ่ำวิ่งหน้าตื่นเข้าไปในบาร์บุญขจรในขณะที่เพื่อนๆของเขานั่งดื่มเหล้ากันอยู่เต็ม
 
บุญฉ่ำ : อ้ายบุญหลงตายแล้วว่ะ
 
เพื่อน1 : จริงเหรอ มันเป็นอะไรตายวะ เมื่อคืนยังมาดื่มกันที่นี่นี่นา
 
บุญฉ่ำ :  อ๋อ มันเกิดอุบัติเหตุเมื่อบ่ายแก่ๆวันนี้เอง อ้ายบุญหลงมันขับรถเสยฟุตบาทอยู่แถว
บ้านผมพอดี รถพลิกคว่ำแล้วตัวมันกระเด็นลอยขึ้นไปบนอากาศเลย
 
เพื่อน2 : โอ้โห เขาคงตกลงมาหัวฟาดพื้นคอหักตายใช่ไหม ?
 
บุญฉ่ำ : เปล่า เขาไม่ได้ตกลงมาที่พื้นหรอก เขาบังเอิญลอยทะลุหน้าต่างกระจกห้องนอนผมนะซี
 
เพื่อน 3 : สงสัยเขาคงจะถูกกระจกบาดคอตัดเส้นเลือดใหญ่ขาดใช่ไหม ?
 
บุญฉ่ำ : เปล่า เขาแค่ขาหักทั้งสองข้างเท่านั้น แต่เขาพยายามจะลุกขึ้นโดยไปเหนี่ยวตู้เสื้อผ้า
ของผม โชคร้ายที่ตู้เสื้อผ้าไม้สักหนักอึ้งดันล้มทับตัวเขากระแทกเข้ากับขอบเตียงนอน
 
เพื่อน1 : สงสัยเขาคงถูกตู้ทับหัวแบนแน่เลยมั้ง ?
 
บุญฉ่ำ : ไม่ใช่หรอก เขาแค่ซี่โครงหักไปสี่ซี่เท่านั้น เขายังไม่ตาย เขากระเสือกกระสนจะลงมา
ชั้นล่าง แต่มันพลาดไปกระแทกราวบันไดรูดตกลงมาถึงพื้นชั้นล่าง เขาถูกลูกกรงบันไดตัวหนึ่ง
เสียบเอา ทะลุท้องพอดี
 
เพื่อน2 : ซวยจริงๆ เขาคงตายเพราะเลือดออกมากใช่ไหม ?
 
บุญฉ่ำ : เปล่า เขาไม่ได้ตายเพราะสาเหตุนั้นหรอก
 
เพื่อน3 : อ้าว แล้วเขาตายเพราะสาเหตุไหนล่ะ ?
 
บุญฉ่ำ : ผมยิงเขาตายเอง เพราะเขาทำบ้านผมพังยับนะซี